วันศุกร์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551

ไม่ตั้งใจจะรัก



เรื่องนี้เป็นเพราะบังเอิญหรือเคยทำบุญร่วมกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว
เพราะวันหนึ่งก็มีแมวตัวหนึ่งมาร้องเสียงเหมียวๆๆๆที่หน้าบ้าน
ด้วยความที่ไม่เคยชอบแมวมาก่อนเพราะไม่ชอบขนและหางแมว

เพราะกลัวเป็นโรคหอบหืดจากขนสัตว์และหางมันยาวๆดุ๊กดิ๊กเหมือนหนอน
เราก็ไม่อยากเล่นด้วยแต่ทนการออดอ้อนของเจ้าเหมียวไม่ไหวเพราะเธอช่างน่ารักและประจบ

เธอเป็นแมวที่ฉลาด..ขี้อ้อนและ..ขี้อิฉาอีกต่างหาก
เธอจะรู้เวลาที่เราอยู่บ้านจะมาร้องเรียกเหมียวๆที่ประตูหน้าบ้านทุกเช้า
เวลาที่เราไม่อยู่เธอจะหายไปที่ไหนไม่รู้แต่..เวลาที่เราขับรถมอเตอร์ไซด์กลับมาบ้าน
เธอจะรออยู่ที่หน้าบ้านก่อนเสมอ..

เราจอดรถจะเข้าบ้านเธอจะมาคลอเคลียร์ล้มตัวนอนใกล้ๆขาเราเอาหน้าเอาตัวมาถูที่เท้าเรา
ถ้าเธอพูดได้เธอคงบอกว่า"รักและคิดถึงเหลือเกินจ๊ะ"
ถ้าวันไหนที่เรามีคนมาคุยด้วยที่หน้าบ้านเธอก็จะร้องเตือนว่า"เข้าบ้านได้แล้วนะจ๊ะ"
ถ้ายังไม่สนใจเพราะกำลังเม้าท์เพลินเธอก็จะเตือนเราอีกครั้งโดยกระโดดขึ้นมาที่เบาะรถ
ร้องพร้อมคลอเคลียร์ถูมาที่ตัวเราและนั่งรอที่เบาะรถแบบนั้นไม่ยอมลงจนกว่าเราจะเข้าบ้าน
บางทีวันไหนที่เธอไปเที่ยวที่อื่นเพลิน..มาไม่ทันเราเข้าบ้านก่อน
เธอจะรีบมาประจบทันทีเหมือนรู้สึกผิดที่มาช้าพร้อมขอโทษ
"ขอโทษนะที่มารับเธอไม่ทัน" อย่าโกรธเรานะจ๊ะ
และเธอให้มีลูกๆ3ตัวน่ารักมากเธอจะคาบหนีฝนแทบทุกวัน
เหมือนเอามาอวดและก็เอาไปซ่อนไว้..
จนเราอดรักเธอและลูกๆไม่ได้...
แต่เสียดายเพราะความซนของลูกเธอที่ไปเล่นในล้อรถมอเตอร์ไซด์
สุดท้ายตัวเล็กๆต้องจากเราไป1ตัว.เราก็เลยต้องมีกระดิ่งใส่คอให้เด็กๆของเธอ..
ดูแล้วก็น่ารักดี
เดี๋ยวนี้ลูกๆของเธอก็เลยกลายเป็นขวัญใจประจำบ้าน..เสียงกรุ๋งกริ๋งดังทั้งวัน..
สลับกลับเสียงร้องเหมียวๆของเธอเหมือนสอนให้ลูกๆของเธอทำโน่นทำนี่ทั้งวัน
นึกแล้วก็เหมือนแม่เราที่นั่งบ่นและคอยสอนเราทั้งวันเหมือนกันนะ!!!


วันจันทร์ที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2551

ความรักเผื่อเลือก

ชอบคำพูดที่ว่า "รักแล้วต้องเผื่อใจเวลาเจ็บ"

"หากเราพยายามที่จะตัดใจ..
วันหนึ่งเราก็จะทำได้..แต่ถ้าเราพยายามที่จะค้นหาคำตอบ..
อย่างไม่สิ้นสุด..เราก็จะเจอแต่ความเจ็บช้ำไม่สิ้นสุด..
แต่ถ้าเราร้องไห้ในวันนี้..ร้องไปจนเหนื่อย..
แล้ววันหนึ่ง..น้ำตาก็จะเหือดหายไปเอง"..


เพราะเราเป็นแค่....
ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง..
การที่เราโดนหลอก..ให้รักจนหมดใจ
และ..เชื่อสนิทใจ มาตลอดเวลา
ว่า.."เขามีเรา" และ "เรามีเรา"

เมื่อวันหนึ่ง เราเกิดรู้ว่าที่ผ่านมานั้น..
เราเป็น แค่ตัวเลือก..ความเจ็บปวด
ที่โดนหลอกให้เป็น คนโง่คนหนึ่ง..
เขาคงสนุกกับการเล่นเกมส ์"ช้อปปิ้งความรัก"
ในขณะที่เราคิดว่า เป็นเรื่องจริง..
เขากลับคิดว่า เป็นแค่เกมส์..
เราเป็นแค่สาขาย่อยของหัวใจเขา..
เขาต้องการคบทุกคนไว้"เผื่อเลือก"
และไม่อยากสูญเสียคนใดคนหนึ่งไปเร็วเกินไป..
โดยที่เขาจะหาวิธีสานสัมพันธ์ทางใจกับทุกคนไว้
เพื่อตัวเขาเองจะได้ประเมินได้ว่า..
คนไหนคือ คนที่ลงตัวกับชีวิต และ ความรู้สึกของเขามากที่สุด..
หลังจากนั้นก็จะพยายาม.. คัดออก..

แล้วเราจะรอให้เขาเป็นฝ่ายเลือกเราทำไมล่ะ..
เราควรเลือก ที่จะจากไป..และสละสิทธิ์กับความรักครั้งนี้

ความรัก.. ถ้าเราเริ่มต้นดี แต่ทำท่าจะแย่ในตอนกลาง
ยอมที่จะจบทุกอย่างลงดีกว่าปล่อยให้หัวใจเรา
เดินไปจนสุดทาง..แล้วโดนเขาทิ้งในตอนจบ..

เราต้องเป็นฝ่ายเลือกไม่ใช่ฝ่ายถูกเลือก..
ความรักที่ดี..ต้องเริ่มต้นจากความรู้สึกดีๆ
สานต่อด้วยความเข้าใจ..ตรงไปตรงมา..

รักเผื่อเลือก..ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับใตร..
แต่การมีรักแบบเผื่อใจ..เป็นเรื่องดีสำหรับทุกหัวใจเสมอ..!!

ความรู้สึกที่"มากกว่ารัก"

เคยมีความรู้สึกดีๆแบบนี้กับใครบ้างไหม
คนที่เราตามหามาทั้งชีวิต..คอยเติมเต็มในส่วนที่ขาด
เดินเคียงข้างกันตลอดเวลา..
เมื่อคุณเจอแล้ว...อย่าปล่อยเวลาให้ผ่านพ้นไป
เหมือนบทเพลงดีๆแบบนี้....

เนื้อเพลง"มากกว่ารัก" : ร้องโดย พีท - พล นพวิชัย (พีท เดอะสตาร์)

คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า
เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด
โลกใบใหญ่เหลือเกิน
มีผู้คนอยู่มากมาย
แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที
แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ
สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร
โลกใบใหญ่ใบเดิม
กลับไม่เคยต้องเหงาใจ
แค่ฉันนั้นยังมีเธออยู่ตรงนี้

เธอเป็นมากกว่ารัก
เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา
และรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่าง
ที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

หากว่าเธอนั้นคือความรัก
ก็เป็นรักที่ดีจนไม่มีคำบรรยาย
ฉันโชคดีเหลือเกินที่มีเธอเดินข้างกาย
ชีวิตนั้นได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย

เธอเป็นมากกว่ารัก
เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา
และรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่าง
ที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ....


วันพุธที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

ิวันแห่งความรัก



วันนี้ก็เป็นวัน"แห่งความรัก" 14กุมภาพันธ์ ก็คงจะได้ยินวัยรุ่นเขาคุยกัน"วันแห่งการเสียตัว"
ที่จริงใครได้ใครเสียก็ไม่รู้นะคะ..เรามาคุยกันถึงรักและการทำลายกันดีกว่านะคะ

"ความรัก" คำนี้มีความหมายมากมายแต่เราเคยรู้มั๊ยว่า
ที่เราบอกว่ารักใครมากมายนั้น..เรารักที่ตัวเขา..หรือเรารักตัวเองเราเอง..

เคยสงสัยว่าบางคนที่เคยบอกว่า"รักเธอเหลือเกิน" "รักเขามากมาย"
ทำอะไรเพื่อเธอได้ทุกอย่าง..ปฏิเสธเพื่อนๆเพื่อไปทานข้าวกับคนรัก
ไปเดินหิ้วข้าวของให้แฟนเวลาเดินช้อปปิ้ง..เกี่ยวก้อยกันโดยไม่แคร์สายตาใครๆ..
เดินจูงมือเธอเหมือนกลัวเธอหลงทาง..
แต่เวลาที่ทะเลาะหรือโกรธกันนั้น
แทบไม่มองหน้ากันเลย..

ที่เคยบอกกันทุกวัน..คำสามคำ"ฉันรักเธอ"
ความจริงใจ..ให้อภัยกันเวลาทำผิดพลาด..
สิ่งเหล่านี้หายไปไหนหมด..
คำตอบสั้นคือ
ธรรมดาคนเราต้องรักตัวเองเห็นแก่ตัวมากกว่า
เกินกว่าจะอภัยหรือยกโทษให้กับคนที่เราเคยรัก
กลายเป็นความแค้น..จ้องทำลายกัน..และกัน
สาดโคลนใส่กัน..ใส่ร้ายกัน..
ทำนองฉันเจ็บเธอต้องเจ็บกว่า..
เอาความลับที่เคยมีมาพูดให้คนที่ไม่เคยรู้.....
รู้เรื่องตัวเองซะหมด
อย่างนี้เขาเรียกว่า..คนเคยรักกันหรือเปล่า..
ถึงอย่างไร “ความรัก”ก็ยังเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับโลกของเรา
ทุกคนยังต้องการความรักและเสาะแสวงมันตลอดเวลา
ยังดื้อดึงที่จะรัก..ถึงจะเจ็บปวด..ก็ยอมเสมอ
ในวันแห่งความรักนี้ก็คงไม่มีใครไม่อยากได้ยินคำพูดหวานๆเพราะๆ
เช่นคำว่า “ฉันรักเธอ”
“คิดถึงนะจ๊ะ”
“เป็นห่วงค่ะหลับฝันดีนะคะ”ฯลฯ
ความรักต้องช่วยกันดูแลซึ่งกันและกัน..มีอารมณ์ขัน..
คิดถึงเป็นห่วงกันบ้างเพราะมากไปก็จะรำคาญอึดอัด
คอยปลอบใจเราเวลาที่เราเศร้าใจ..ท้อแท้..อ่อนแอ..
เป็นที่ปรึกษาให้กันเวลาที่เรามีปัญหา..เครียด..
ช่วยเหลือเวลาที่อีกคนล้มลง..ให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง..
เปิดใจและยอมรับ..พบกันคนละครึ่งทาง..
ทำผิดแล้วยอมรับที่จะแก้ไขโดยไม่แก้ตัว..หรือโกหก.
ความรักมีทั้งทุกข์และสุขอยู่ในตัวมันเอง
บางคู่อาจแตกต่างกันมากมายแต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือ"การเติมเต็ม"
ไม่ยากถ้าเราเข้าใจและคอยดูแลเอาใจใส่และ”ใส่ใจ”ซึ่งกันและกัน

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

วันอังคารที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2551

คิดถึง

"คิดถึง"


คำนี้หลายๆคนคงเคยมีความรู้สึก"คิดถึง"ไม่ว่าจะเป็นคนที่เรารู้จักหรือแม้แต่คนที่เรารัก
เคยรู้บ้างมั๊ยว่า"ความคิดถึง"มีอิทธิพลกับเรามากแค่ไหน
คำนี้สามารถทำให้เรานอนไม่หลับ..หรือนอนฝันหวานไม่ยอมตื่น..
กระทั่งทำให้คนเราว้าวุ่นใจ..จนกว่าคนที่เราคิดถึงจะมายืนอยู่ต่อหน้าเรา..

บางคนเป็นโรคคิดถึงบ้านของคนที่เข้ามาใช้แรงงานในเมืองใหญ่..จนทานอะไรไม่ลง
นอนร้องไห้เวลาที่ท้อแท้สิ้นหวัง..
ไม่งั้นเพลงของต่ายอรทัยก็คงไม่ดังติดชาร์จแบบนี้


หรือคิดถึงคนรักที่จากไปหรือทำงานต่างจังหวัด..จนผ่ายผอม..นอนไม่หลับ
จนสามารถทำให้คนคิดสั้นได้ง่ายเมื่อเวลาเสียใจมากๆ
หรืออาจทำให้เราเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกดีๆที่เวลามีคนกระซิบบอกว่ารักเราที่สุด..
ถึงเราจะรักและคิดถึงคนอื่นมากแค่ไหนก็อย่าลืม "คิดถึง"ตัวเราเองบ้างนะคะ***

วันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2551

รู้จัก"รัก"แค่ไหน?



มีใครเคยรู้บ้างมั๊ยคะว่า"ความรัก"ของคนเราเกิดขึ้นมาได้ยังงัย..
เกิดตั้งแต่เมื่อไหร่?..และจะจบลงตอนไหน?..

การเอ่ยคำว่า"รัก"ใครสักคน
การที่เราอยากเล่าอะไรสักอย่าง..
หรือบอกคำพูดที่เราอยากพูดกับใครสักคน..

บางครั้งเราแค่ต้องการใครสักคน...
ที่สามารถรับฟังเราเท่านั้นเอง
หรือการบอกกับคนที่เราไว้วางใจเขา..
อยากพูดให้ฟังหรือขอคำปรึกษา...
หรือการที่เราคุยกับตัวเอง..ตามลำพัง..



ใครรู้บ้างคำว่า"รัก"

ทำให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคนได้เพื่อคนที่เรารัก

ทั้งทำให้เราทุกข์และสุขหัวเราะและร้องไห้

คิดถึงกันในยามที่ต้องแยกจากกัน

โทรหากันในเวลาเดียว..(ใจตรงกัน)

ขอโทษคนอื่นเป็นทั้งที่เป็นคนปากแข็ง

และให้อภัยกันง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ..



สามารถทำในสิ่งที่เราไม่ถนัดหรือสิ่งที่เราไม่เคยชอบเลย..
และพลังพลักดันให้คนที่กลัวโดยไม่มีเหตุผล..



กล้าที่จะลุกขึ้นมาสู้ได้อีกครั้ง..และแข็งแกร่งขึ้น..

คอยปลอบใจเราในยามที่ว้าเหว่..



แล้วความ"รัก"ของคุณเป็นแบบไหนกัน?..