ไม่ตั้งใจจะรัก

เรื่องนี้เป็นเพราะบังเอิญหรือเคยทำบุญร่วมกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว
เพราะวันหนึ่งก็มีแมวตัวหนึ่งมาร้องเสียงเหมียวๆๆๆที่หน้าบ้าน
ด้วยความที่ไม่เคยชอบแมวมาก่อนเพราะไม่ชอบขนและหางแมว

เพราะกลัวเป็นโรคหอบหืดจากขนสัตว์และหางมันยาวๆดุ๊กดิ๊กเหมือนหนอน
เราก็ไม่อยากเล่นด้วยแต่ทนการออดอ้อนของเจ้าเหมียวไม่ไหวเพราะเธอช่างน่ารักและประจบ

เธอเป็นแมวที่ฉลาด..ขี้อ้อนและ..ขี้อิฉาอีกต่างหาก
เธอจะรู้เวลาที่เราอยู่บ้านจะมาร้องเรียกเหมียวๆที่ประตูหน้าบ้านทุกเช้า
เวลาที่เราไม่อยู่เธอจะหายไปที่ไหนไม่รู้แต่..เวลาที่เราขับรถมอเตอร์ไซด์กลับมาบ้าน
เธอจะรออยู่ที่หน้าบ้านก่อนเสมอ..

เราจอดรถจะเข้าบ้านเธอจะมาคลอเคลียร์ล้มตัวนอนใกล้ๆขาเราเอาหน้าเอาตัวมาถูที่เท้าเรา
ถ้าเธอพูดได้เธอคงบอกว่า"รักและคิดถึงเหลือเกินจ๊ะ"
ถ้าวันไหนที่เรามีคนมาคุยด้วยที่หน้าบ้านเธอก็จะร้องเตือนว่า"เข้าบ้านได้แล้วนะจ๊ะ"
ถ้ายังไม่สนใจเพราะกำลังเม้าท์เพลินเธอก็จะเตือนเราอีกครั้งโดยกระโดดขึ้นมาที่เบาะรถ
ร้องพร้อมคลอเคลียร์ถูมาที่ตัวเราและนั่งรอที่เบาะรถแบบนั้นไม่ยอมลงจนกว่าเราจะเข้าบ้าน
บางทีวันไหนที่เธอไปเที่ยวที่อื่นเพลิน..มาไม่ทันเราเข้าบ้านก่อน
เธอจะรีบมาประจบทันทีเหมือนรู้สึกผิดที่มาช้าพร้อมขอโทษ
"ขอโทษนะที่มารับเธอไม่ทัน" อย่าโกรธเรานะจ๊ะ
และเธอให้มีลูกๆ3ตัวน่ารักมากเธอจะคาบหนีฝนแทบทุกวัน
เหมือนเอามาอวดและก็เอาไปซ่อนไว้..
จนเราอดรักเธอและลูกๆไม่ได้...
แต่เสียดายเพราะความซนของลูกเธอที่ไปเล่นในล้อรถมอเตอร์ไซด์
สุดท้ายตัวเล็กๆต้องจากเราไป1ตัว.เราก็เลยต้องมีกระดิ่งใส่คอให้เด็กๆของเธอ..
ดูแล้วก็น่ารักดี
เดี๋ยวนี้ลูกๆของเธอก็เลยกลายเป็นขวัญใจประจำบ้าน..เสียงกรุ๋งกริ๋งดังทั้งวัน..
สลับกลับเสียงร้องเหมียวๆของเธอเหมือนสอนให้ลูกๆของเธอทำโน่นทำนี่ทั้งวัน
นึกแล้วก็เหมือนแม่เราที่นั่งบ่นและคอยสอนเราทั้งวันเหมือนกันนะ!!!