 |
| From My Pictures |
ในบางครั้งคนเรา..เมื่อถึงจุดๆหนึ่งที่ไม่มีใคร..
เราต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างเอง หัดเดินด้วยขาของตัวเอง..
สำหรับคนที่เข้มแข็งคงไม่ใช่เรื่องยาก..แต่คนที่อ่อนแอ
และเคยมีแต่คนปกป้องมาตลอด..ไม่เคยคิดจะทำอะไรที่ยากหรือเสี่ยง
ไปไหนต้องมีเพื่อนไปด้วย..
ตอนแรกเราท้อใจ...กังวลใจสาระพัด จะทำยังไง... ทำแบบไหนดี..ถ้าไม่ได้ล๊ะ!!
แต่เมื่อถึงเวลานั้นเข้าจริงๆเรากัดฟันลองสักตั้งน๊ะ..ทำสิ่งต่างๆนั้นด้วยลำพัง
อะไรมันจะเกิด..ช่างมัน
 |
| From My Pictures |
เมื่อเราทำไปแล้วกลับทำให้เราโล่งใจ..
ความกังวลใจที่มีมาก่อน..หายไปหมด..เกิดความรู้สึกว่าเราต้องสู้..ให้ถึงที่สุด
ต้องทำให้ได้และดีที่สุด...เราไม่คิดว่าเราจะเสียอะไร
คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมา ที่เราไม่รู้จัก..คงมีหลายคนที่เป็นเหมือนเรา
ต้องต่อสู้กับอะไรที่คล้ายกัน..หรือแย่กว่าเราซะอีก..
ทำให้ใจเราที่เคยอ่อนแอ..รู้สึกเข้มแข็งขึ้นอย่างประหลาดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน..
ก้าวต่อไป...เดินหน้าต่อไปอย่าถอยหลัง..หรือหันกลับมามอง
จิตใจ...เราเข้มแข็งขึ้นและอบอุ่นขึ้น..รู้สึกหายกลัวมีความสุขอย่างประหลาด
นี่ล๊ะ..ความกล้าที่คิดนอกกรอบ..และเดินนอกเส้นทาง
..และเดินต่อไปเพื่อพบกับโลกกว้าง
และกล้าที่จะเดินไปอย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย แม้จะไม่มีใครเลยก็ตาม..
แต่ในหัวใจเรานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนว่า..เราก็ทำได้!!!!
 |
| From My Pictures |
